Je zou wel overal tegelijk willen zijn

22 januari 2016 | gepost sindoor Anne-Marie Rutgers in Activiteiten | Justitiepastoraat

Dit artikel verscheen in juni 2014 in Kerk in de Stad

diakenen Jeroen en Emmy

diakenen Jeroen ’t Hart en Emmy Sieg

Soms zou je als diaken wel overal tegelijkertijd willen zijn, maar dat kan eenvoudigweg niet. Met z’n allen doen we wat we kunnen, en wat we kunnen, dat doen we zo goed mogelijk.

Er is veel aan de hand in onze samenleving, ook omdat de overheid zich steeds verder terugtrekt in het zorgen voor mensen die juist zorg nodig hebben. Wij, diakenen, weten ons in het ambt gesteund door betrokken gemeenteleden die telkens weer gehoor geven aan onze oproep tot diaconaal handelen.

In de veertigdagentijd was er weer aandacht voor verschillende diaconale projecten: de kaarsengroet aan gemeenteleden die aan huis zijn gebonden; de veertigdagencampagne van Kerk in Actie met elke week een goed doel waarvoor gespaard kon worden met de spaardoosjes en bovendien nog een extra collecte voor de vluchtelingen in Zuid Soedan; de paasgroetenactie, eveneens van Kerk in Actie waarvoor we kaarten schreven aan gevangenen.

De projecten en acties van Kerk in Actie omvatten maar een deel van het brede diaconale werkveld. Ook het veldwerk waar de diaconie mee bezig is en mee bezig wil, maakt heel concreet waartoe wij als kerk zijn geroepen: zorg voor onze naasten, oog hebben voor hen die in nood zijn, voor hen die moeten leven in de marge van de samenleving: Het Knooppunt en de Voedselbank, justitiepastoraat (waarover hieronder meer) plus Toevlucht en Villa Vrede: de zorg voor de ongedocumenteerden in Utrecht, die afgelopen winter zo actueel is geworden.

Justitiepastoraat
Ook dit jaar hebben we als wijkgemeente aandacht besteed aan de paasgroetenactie van Kerk in Aktie; we schreven kaarten aan Nederlandse gevangenen in het buitenland, aan politieke- en gewetensgevangenen die door Amnesty International onder de aandacht worden gebracht en aan gevangenen in de Penitentiaire Inrichting in Vught waar Martin van Hemert als justitiepredikant vanuit onze gemeente is uitgezonden.
Tot 2013 hield de betrokkenheid van de diaconie bij justitiepastoraat in dat wij de paasgroetenactie coördineerden en in de veertigdagentijd een kerkdienst bezochten in een van de penitentiaire inrichtingen waar Martin van Hemert predikant is, om de kaarten uit te delen. Wij vinden deze diaconale taak echter zo belangrijk dat wij hem in het kader van het PGU-beleid als stedelijke opdracht op ons willen nemen. Zodoende vieren wij (Emmy Sieg en Jeroen ’t Hart) sinds vorige zomer maandelijks de eredienst samen met gevangenen. De ene maand in Het Wolvenplein in onze stad, de andere keer in Vught. Het Wolvenplein is nu gesloten; daar zijn we in februari voor de laatste keer geweest.

Appeltaart
In maart zijn we twee keer naar de Penitentiaire Inrichting in Vught gegaan, in april op palmzondag om de kaarten uit te delen en in mei op Moederdag. We hebben daar tegenwoordig twee kerkdiensten op twee verschillende afdelingen. Nu we met regelmaat komen, worden wij daar – net als de vaste vrijwilligers die Martin al jaren ondersteunen – steeds meer bekenden, zowel voor die vrijwilligers als voor de gedetineerden. Er ontstaat zodoende met sommigen langzamerhand een band; gesprekken voor- en vooral na de kerkdienst worden opgepakt waar ze de vorige keer zijn opgehouden. Eén van hen wil graag iets terugdoen uit dankbaarheid voor onze regelmatige bezoeken en bakt elke keer een verrukkelijke appeltaart, waarvan we na de dienst in het keukentje bij de kerkzaal allemaal een punt krijgen toegeschoven.

Verbondenheid
Door de aanwezigheid van vrijwilligers en diakenen in de kerkdiensten wordt de kerk ‘buiten de gevangenis’ verbonden met de kerk ‘daarbinnen’. Dat spreekt Martin elke viering expliciet uit. Zo ontmoeten we elkaar: totaal verschillende mensen die, ieder met zijn of haar eigen zorgen en onzekerheden, samenkomen op één plaats, waar je een gemeenschap vormt. Omdat je allemaal zoekt naar ontmoeting met Hem die ons samenbrengt, of misschien alleen maar zoekt naar een ontmoeting met elkaar. Of alleen maar op zoek naar die plaats waar je even kunt loskomen van het alledaagse leven. Een adempauze, waar een woord van hoop en zegen klinkt, van vrede en toekomst, troost en kracht, om mee opgericht te worden, weer even verder te kunnen.
De verbondenheid met ‘de kerk daarbinnen’ reikt steeds verder dan alleen het moment van de vieringen; zij wordt een wezenlijk deel van de invulling van ons ambt en wij hopen dat we dit werk zo kunnen voortzetten.

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 Responses are currently closed, but you can trackback.