De Marcuskerk, het gebouw

De kerk is in 1958 gebouwd en is de plaats van samenkomst van de Protestantse wijkgemeente Marcus-Wilhelmina. De architect is Baron Van Asbeck en het gebouw valt onder monumentenzorg van de stad Utrecht.
De naam van de kerk is gekozen in aansluiting op de naam van de voorlaatste Nederlands Hervormde Kerk in Utrecht, de Mattheuskerk. Later volgden in die namencyclus de Lucaskerk en de Johanneskerk waarmee de evangelistencyclus qua namen compleet was. Marcus de evangelist heeft als symbool de gevleugelde leeuw. Deze leeuw bekroont de 10 meter hoge vlaggemast die voor de kerk staat.
De kerk heeft enigszins naar elkaar toelopende wanden, deze geven een bijzonder perspectivisch effect. De zijwanden lopen schuin naar voren waardoor het hoofdaccent op het liturgisch centrum ligt,

waar Woord en Sacrament

duiden op de gemeenschap met de Heer

De noorder- en de zuidermuur zijn tegen de zijmuren voorzien van trapsgewijze geleding, aan zowel de noordzijde als aan de zuidzijde buiten elk zeven trappen. Zeven is het heilige getal bij uitmuntendheid, altijd gezien als drie + vier: ofwel de drieëenheid enerzijds en de vier elementen van de wereld (aarde, water, vuur, lucht) anderzijds.
De klok weegt 300 kg, is in C gestemd en draagt als opschrift het woord van Jezus uit Marcus 1 vers 15b:…´het Koninkrijk Gods is nabij gekomen…´.

Marcuskerk


 

Het liturgisch centrum

In het liturgisch centrum bevinden zich als vaste delen van de inrichting van links naar rechts  de doopvont, de verplaatsbare avondmaalstafel en de preekstoel. De doopvont is gemaakt door de Utrechtse kunstenaar Pieter D’Hondt. De zijwanden van de doopvont zijn versierd met zogenaamde bas-reliefs die de vier evangelisten met hun symbolen uitbeelden:

Doopvont

Mattheus
Mattheus
Marcus
Marcus
Lucas
Lucas
Johannes
Johannes
Het achthoekig doopvont
Het achthoekig doopvont

De avondmaalstafel met daarop het avondmaalszilver symboliseert het sacrament van de avondmaalsviering. Aan de rechterkant van het liturgisch centrum staat de preekstoel, symboliserend het Woord van God. De preekstoel is wat hoger geplaatst dan de doopvont en de avondmaalstafel. Dit is om praktische redenen (het zien van de predikant) en niet omdat de preek als belangrijkste werd gezien bij de inrichting van de kerkzaal.

Achter het liturgisch centrum is een vijf meter hoge, gebronsd-koperen Kruisbanier aangebracht, ontworpen door Marga van Oven.Kruis

Het bestaat uit een kruis met korte zijarmen, een cirkel en een wapperend vaantje als teken van de strijd des geloofs en van de overwinning in Jezus Christus. De cirkel is het symbool voor God, het heeft geen begin of einde, er is sprake van oneindigheid. De kleur van het vaantje, rood, staat symbool voor liefde, lijden en offer.

Interieur