|
MENU : Activiteiten > Europese Jongerenontmoeting Taizé
|
|
Taize aan de Kromme Rijn
Lang was er naar uitgekeken en hard gewerkt aan de voorbereidingen. Maar op dinsdag 28 december was het dan zo ver. Aan het begin van de middag arriveerden twee bussen op de Wijnesteinlaan en rolden 85 jongeren uit Rusland, Polen, Kroatie en Frankrijk naar buiten. (Nou ja, dat klopt niet helemaal, want de initiatiefrijke Kroatiers bleken op eigen houtje met het openbaar vervoer naar Utrecht te zijn gereisd). Er was koffie, thee en cake (gebakken door de vele vrijwilligers) en na het welkom werden de gasten verdeeld over de gastgezinnen. Na een kort verblijf bij het gastgezin was iedereen om half vijf weer terug bij de Marcuskerk en vertrokken de bussen naar Rotterdam voor de eerste avondmaaltijd en avondgebed in Ahoy. Om kwart voor tien 's avonds werden gasten en gastgezinnen weer herenigd. De meeste jongeren waren toen echt aan het eind van hun latijn en rolden hun bed in.
|
|
|
29 december
Om half negen stroomt de Marcuskerk weer vol met jongeren en andere bezoekers. De dag begint met het ochtendgebed. Liederen uit Taize, lezingen in het Russisch, Pools, Kroatisch, Frans en Nederlands. Liederen in allerlei talen. De muziek wordt verzorgd door de jongeren zelf. Indrukwekkend is de lange stilte, zo typerend voor Taize.
|
|
|
Na het ochtendgebed is er koffie, zijn er gespreksgroepen en een aantal jongeren vertrekt naar het UMC, om een bezoek te brengen aan het Stiltecentrum daar. Een van de tekens van Hoop die deze dagen bezocht zullen worden.
Om half elf verzamelt iedereen weer bij de bussen om naar Rotterdam te vertrekken. In Ahoy is er een middaggebed, lunch, daarna allerlei workshops. Tenslotte het avondeten en het avondgebed.
Om kwart voor tien arriveren de bussen weer bij de Marcuskerk en gaan de jongeren (een stuk uitgeruster dan de dag ervoor) naar hun gastgezinnen.
|
|
|
30 december
Het programma van deze dag is gelijk aan gisteren. Het ochtendgebed wordt opgevrolijkt door de geur van oliebollen: vandaag is de jaarlijkse oliebollen-bakdag van de jongeren van de Marcuskerk. Maar die zijn pas vanavond klaar.
Daarom zijn er bij de koffie er de bekende oliebollen van de broer van Anneke Brouwer.
Als teken van Hoop wordt vandaag een bezoek gebracht aan het Knooppunt in Lunetten.
Het is mooi om te zien, dat de jongeren elkaar intussen goed hebben leren kennen. Door de gespreksgroepen en het feit dat ze heel wat uren samen in de bus doorbrengen. Dat geeft een band.
De dagen vliegen voorbij, we zijn al over de helft...
|
|
|
31 december
Het ochtend gebed vandaag is weer heel mooi. Je ziet de muzikanten groeien in het begeleiden, het wordt steeds meer een eenheid.
Als tekenen van hoop wordt er vandaag ouderen bezocht door een aantal jongeren.
Er is maar een korte dag in Rotterdam, want de jongeren eten om 19 uur samen met hun gastgezinnen.
Om 23 uur is er een gebedswake gehouden met de jongeren en gastgezinnen in de kerk. Het is hetzelfde concept als de ochtenddienst, maar dan met meer liederen en lezingen.
Vanaf 23.45 uur begint het landenfeest. We tellen met elkaar af tot het nieuwe jaar, we kijken samen naar het vuurwerk en elk land laat iets zien van zijn/haar cultuur. Er wordt veel gedanst door iedereen. Het is jammer dat het maar tot 2 uur duurt...
|
|
|
1 januari
De ochtenddienst is vanmorgen pas om 11 uur. Weer geheel in Taize-vorm. Na afloop krijgen de jongeren een Marcus-Wilhelmina tasje met inhoud, is er een lunch en nemen we afscheid van elkaar. Het is jammer dat iedereen weer naar huis gaat. De afgelopen dagen zijn heel bijzonder geweest. Er wordt nog een lied gezongen door de Nederlanders als afscheid en de gastgezinnen en vrijwilligers worden bedankt voor hun inzet door de Taize commissie. De commissie word bedankt door de jongeren.
De Fransen leren ons op de valreep nog een bretonse dans en de Polen laten nog een Poolse dans zien, maar dan is het echt tijd om te gaan.
|
|
|
Afscheid nemen
Het afscheid was hartverwarmend. Met zijn allen zwaaien we de gasten uit. Het zijn mooie dagen geweest.
|
|
|
Ervaringen van diverse mensen
Hierboven staat een kort verslag van de Utrechtse editie van de Europese Jongeren Ontmoeting.
Het leek ons leuk om dat te doen vanuit verschillende invalshoeken. Daarom hebben we verschillende “deelnemers” gevraagd hun ervaringen op te schrijven. Noodgedwongen moest men zich beperken tot een klein aantal woorden. We kunnen in elk geval concluderen dat het gastkerkschap een bijzondere ervaring is geweest die niemand had willen missen. En dankzij Facebook zullen heel wat contacten met de jonge gasten aangehouden kunnen worden.
|
|
|
Ervaringen van een gastgezin
Ruim een week geleden namen wij dankbaar, moe en geinspireerd afscheid van de Franse, Poolse en Russische jongeren, die bij drie gezinnen in onze familie onderdak hadden gevonden. Het was een voorrecht deze "engelen" te herbergen en een feest een huis vol mensen te hebben, mede dankzij de hulp van Riek Smit, die hielp bij het ontbijt en de jongeren van en naar de kerk vervoerde. Een belevenis was het om een hele dag mee te kunnen gaan naar Rotterdam en daar te ervaren, dat iedereen met grote rust en voorkomendheid welkom werd geheten en verder geholpen werd. En dat met zoveel duizenden! Goed was het om samen stil te zijn, te bidden en te zingen, net als in Taize, te luisteren naar Frere Alois, die bad voor alle grote godsdiensten op de wereld en ons met grote nadruk voorhield, dat, ook als je Jezus niet dichtbij ervaart, de Heilige Geest altijd in je hart aanwezig is. Woorden voor jong en oud. Oudejaarsavond zal ik ook nooit vergeten! Onze gastvrouw, die voor het eten woorden van Frere Roger aanhaalde, die zij als jongere zo goed gekend had. Met z'n 19-en aan een lange tafel met drie gezinnen en hun gasten oliebollen en hutspot eten en daarna spelletjes doen met en zonder vertaling, wat hebben we gelachen! De jaarwisseling in de Marcuskerk straalde van ernst en luim. Wat is er mooier, dan samen met gebed en zang het jaar af te sluiten en met een "toast", zang en dans het nieuwe jaar, echt Europees, te starten, aangevuurd door een poolse priester? Een pluim op jullie hoed jongeren-Taize commissie, die alles fantastisch organiseerde!
Een dankbare Pauline Stoop - de Vey Mestdagh
|
|
|
Ervaringen van een daggast
Dankbaar maakte een buslading Utrechters gebruik van het aanbod van de Taizécommissie een dagje Taizé aan de Maas mee te beleven.
In Rotterdam ontvingen wij met 25.000 andere jongeren op bijzonder efficiënte wijze twee voedzame maaltijden. Wanneer alles en iedereen netjes (!) de eethal verlaten had, konden de gebedsdiensten beginnen. Prachtig en indrukwekkend was het om in een profane omgeving als het Sportpaleis Ahoy samen te zingen, stil te zijn en je geloof te belijden. De inspirerende woorden van burgemeester Ahmed Aboutaleb over vertrouwen was slechts één goede keus voor het middagprogramma.
Met hernieuwde energie voor het geloof in God en elkaar keerde iedereen weer terug naar zijn eigen gemeente.
Anneke de Wit
|
|
|
Ervaringen van een vrijwilliger
Taizé, een lamp op de standaard.
In een voor mij drukke periode kwamen er zo’n 85 jongeren naar onze wijkgemeente om deel te nemen aan de Taizé-jongerendagen. Kort voor hun aankomst hoorden we dat ze uit Rusland, Polen, Kroatië en nog enkele andere landen kwamen.
Spannend en uitdagend tegelijk!
Zou er met hen te communiceren zijn? En hoe groot zou de culturele en de religieuze kloof zijn?
Deze en andere vragen bleken allemaal met koudwatervrees te maken te hebben.
Onze gasten bleken jongeren van deze tijd met IPhone en Smartphone, die volop sms’ ten en twitterten, maar ook aandacht hadden voor elkaar en de bereidheid om te luisteren naar de verhalen uit de leefwereld van anderen.
In de gesprekken vielen al snel allerlei barrières weg. Russisch-orthodoxe, rooms-katholieke en protestantse jongeren bleken veel te hebben wat hen bindt aan elkaar, zoals de zoektocht naar God, het gemeenschappelijk gebed en de lofprijzing.
De bijeenkomsten, zowel de morgengebeden in de Marcuskerk als de grote vieringen in Rotterdam, heb ik beleefd als inspirerend en als een voorbeeld van oecumene.
Het was bemoedigend om te ervaren hoe in totaal zo’n 30.000 jonge mensen elkaar gedurende enkele dagen opzochten en enthousiast maakten en vervolgens weer huiswaarts te gaan om daar lamp op de standaard en stad op de berg te zijn.
Hans Koops
|
|
|
Ervaringen van een commissielid
Vijf dagen Taizé in Nederland, wat een bijzondere ervaring!
We hadden in de Marcus-Wilhelmina vier nationaliteiten toegewezen gekregen. Daar waren we als commissie erg blij mee.
De belangrijkste onderdelen voor een gastkerk tijdens de ontmoeting zijn de vieringen, de gespreksgroepjes en het landenfeest. Met vier nationaliteiten werd het mogelijk echt een uitwisseling van verschillende tradities te faciliteren. In de meeste gespreksgroepjes liep dit goed. Als commissielid was één van mijn taken de lezingen in de vieringen te verdelen, om zo alle nationaliteiten aan bod te laten komen. Het was positief te zien dat het uiteindelijk elke viering gelukt is.
Tijdens het landenfeest bleek eens temeer dat de groep goed op elkaar was ingespeeld. Twee uur bleek veel te kort. De volgende dag bij het afscheid werd het feest zelfs voortgezet! Al met al een hele gezellige groep, als commissie kijken we dan ook zeer tevreden terug op de week.
Roland van Vulpen.
|
|
|
Ervaringen van een gastvrouw
Als (tijdelijke) sleutelhouder van de Marcuskerk was ik gedurende een deel van de week verantwoordelijk voor het gebouw en dus gastvrouw voor de gebruikers tijdens die week. Dat betekent openen, toezicht houden op het gebruik van de keuken en de schoonmaak en afsluiten. Dat klinkt heel praktisch, en dat is het ook. Maar het was ook heel bijzonder om ’s morgens de deur te mogen openen voor zoveel mensen, gasten en gastgezinnen. Om te communiceren in verschillende talen; om de (voorbereidingen voor een) viering mee te maken; om te zien hoe de jongeren elkaar steeds beter leerden kennen en als groep met elkaar optrokken.
En natuurlijk wist ik wel dat er in en om onze wijkgemeente veel hartelijke en enthousiaste mensen wonen, maar het is ook mooi om te erváren, dat er elke dag weer mensen waren om te helpen met de afwas, het schoonmaken van de wc’s en het dweilen van de vloeren. Zodat alles weer op orde was op 1 januari ’s middags.
Fijn om alles weer aan kant te hebben, maar stiekem vond ik de kerk wel een beetje kaal en leeg, na die inspirerende week.
Anne-Marie Rutgers
|
 
|
|
Taize in Utrecht
Elk jaar rond de jaarwisseling vindt er een grote Jongerenontmoeting plaats van de Franse broedergemeenschap Taizé, ergens in een Europese stad. In deze stad en in de wijde omgeving worden jongeren ontvangen in gastgezinnen en gastkerken, om van daar uit elke dag samen in grote hallen naar de jaarwisseling toe te leven. Dit is zowel voor de gasten als de gastkerken en -gezinnen een hele bijzondere gewaarwording om met zoveel enthousiaste jongeren hun geloof te mogen delen. Afgelopen jaarwisseling vond de ontmoeting plaats in de Poolse stad Poznan.
Dit jaar wordt de jongerenontmoeting gehouden in Rotterdam, van 28 december 2010 t/m 1 januari 2011. Jammer genoeg viel Utrecht buiten de regio, de eis is namelijk dat de jongeren binen een uur met het openbaar vervoer in Ahoy moeten kunnen zijn. Wij, eigenwijze en enthousiaste Taizégangers uit de Marcuskerk, namen daar geen genoegen mee. Omdat de Marcuskerk aan de A12 ligt, is het mogelijk om met een bus binnen een uur in Ahoy te zijn. Na veel overleg met de broeders is het ons gelukt de Marcuskerk als uitzondering, dus als enige Utrechtse kerk, een gastkerk te laten worden.
De kerkenraad van de Marcus-Wilhelminawijk heeft ons initiatief van harte ondersteund. Dankzij een aantal fondsen, waaronder het Ad Voogtfonds is het ons gelukt om het project financieel rond te krijgen.
Wij wilden graag gastkerk worden, om aan onze gasten te laten zien hoe wij kerk-zijn in een land waar nog weinig om de kerk gegeven wordt. In een stad waar een kerk vaak meer gezien wordt als cultureel erfgoed dan als een levende gemeenschap.
Tegelijk willen wij graag laten zien aan onze gemeenteleden, dat gemeente-zijn de kerkmuren, de stads- en zelfs de landgrenzen overstijgt. Dat je soms meer gemeen kan hebben met een Christen uit Kroatië dan met de buurman. Dat willen wij hen ook laten ervaren door de vieringen die tijdens de EJO gehouden zullen worden in de Marcuskerk, maar vooral ook door mensen te stimuleren gastgezin te worden. Hierbij willen we niet alleen de Marcus-Wilhelminawijk betrekken, maar ook de christelijke buurgemeenten in Utrecht-Zuid.
Als commissie zijn wij ervan overtuigd dat we veel van elkaar kunnen leren en dat wij misschien wel meer uit deze ervaring zullen krijgen dan weg zullen geven.
“God heeft ons niet passief gemaakt. Christus schenkt ons gemeenschap met Hem, en daarin put een christen scheppende kracht. En dan begrijpen veel jongeren de roep van het evangelie om verantwoordelijkheid op zich te nemen, om de aarde bewoonbaarder te maken, dichtbij of verweg.”
Broeder Roger
|
|
|
Taize Commissie
De eigenwijze en enthousiaste commissie bestaat uit:
- Dianne Teunissen, voorzitter
- Jantine Trapman, secretaris
- Annelies Kievit, penningmeester
- Annelies Schouten, PR
- Marieke Sillevis Smitt, lid
- Roland van Vulpen, lid.
- Leontien de Leeuw, lid.
Voor informatie kunt u de commissie mailen
|
|
